Παπαδοπουλος Super Markets
Η αναποτελεσματικότητα των απεργιών Εκτύπωση E-mail
Blogάροντας
Σάββατο, 14 Νοέμβριος 2015 14:57

2123530758.jpgΑναγκαίες όσο ποτέ ανέδειξαν τις απεργιακές κινητοποιήσεις πολυάριθμα εργατικά σωματεία, και πιθανόν όχι άδικα τώρα

που φαίνεται πως όλοι οι κρατικοί μηχανισμοί ασφάλισης και περίθαλψης απέχουν μια ανάσα από την ολοκληρωτική κατάρρευση.
Ωστόσο προβληματισμό προκαλεί το αν, και κατά πόσο, αποδεικνύονται οι απεργίες αποτελεσματική πρακτική στη σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα.
Αναμφίβολα πολλά εργατικά προνόμια οφείλονται σε αυτές που μέσα στη μακροχρόνια ιστορία τους αποτέλεσαν ουσιαστικό μέσο άσκησης πίεσης σε κυβερνήσεις και εργοδοσίες.
Παρόλα αυτά τι μπορεί να διεκδικήσει ο Έλληνας τη σήμερον ημέρα από ένα βουλιαγμένο στα χρέη σύστημα που ακόμα και να ήθελε δεν έχει τίποτε πια να του προσφέρει; Τι μήνυμα έδωσαν προχθές στην πολιτική ηγεσία οι χιλιάδες εργαζόμενοι που άφησαν τις ασχολίες τους και βγήκαν στους δρόμους; Με έναν γρήγορο απολογισμό μάλλον κανένα, ούτε μαχητικότητας αλλά ούτε καν δυσαρέσκειας.
Η μαχητικότητα πιθανόν να μην έχει πλέον θέση στις διεκδικήσεις μιας κοινωνίας του 21ου αιώνα, και ταιριάζει περισσότερο σε καταπιεσμένους εργάτες της βιομηχανικής εποχής παρά σε φτωχούς μεν, περιποιημένους δε, υπαλλήλους γραφείου. (Γιατί, κακά τα ψέματα, αυτοί αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού της χώρας.) Τα όποια βίαια επεισόδια δεν προκλήθηκαν από αυτούς αλλά από άλλα, ενταγμένα σε διαφορετικά πλαίσια, άτομα.
Από την άλλη πλευρά, η δυσαρέσκεια των πολιτών έχει καταδειχθεί τα τελευταία χρόνια λιτότητας περισσότερο με την κατά σειρά αποκαθήλωση όλων των ανερχόμενων πολιτικών ειδώλων παρά με τα πηγαινέλα στους δρόμους και ευφάνταστα, μα συνάμα παλαιικά συνθήματα.
Τώρα κάποιος θα πει πως δεν αρκεί μια μέρα αλλά πως χρειάζεται πολυήμερη γενική απεργία. Αυτό ως αποτέλεσμα δε θα έχει παρά μόνο το «πάγωμα» μιας έτσι κι αλλιώς χωλαίνουσας οικονομίας την οποία ζήτημα είναι να επανεκκινήσουμε κι όχι να της καταφέρουμε τη χαριστική βολή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ακαταλληλότητας των απεργιών σε τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν οι απεργίες διαρκείας που έχουν γίνει κατά καιρούς σε εργοστάσια ως αντίδραση σε περικοπές, απολύσεις ή άσχημες συνθήκες εργασίας. Απόρροιά τους ήταν μονάχα το κλείσιμο των συγκεκριμένων εργοστασίων καθότι ο ιδιοκτήτης ερχόταν σε αδυναμία συντήρησής του. Εκτός κι αν αυτό ήταν το ζητούμενο. Ένας εργοστασιάρχης χωρίς εργοστάσιο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να απομυζήσει πένητες προλετάριους.
Και τι να κάνουμε λοιπόν; Να σταυρώσουμε τα χέρια και να μείνουμε αμέτοχοι όταν όλα τα κεκτημένα μας δικαιώματα καταστρατηγούνται;
Φυσικά και όχι. Να κινητοποιηθούμε. Αλλά με έναν τρόπο πιο εναλλακτικό και δεν αναφέρομαι σε γκαζάκια ή μολότοφ.
Όπου δεν πίπτει ράβδος πίπτει λόγος, δηλαδή λογική. Με τη λογική έχουν επιτευχθεί πολλά περισσότερα τα τελευταία χρόνια παρά με την αποχή από τους χώρους εργασίας. Τυπικές οι περιπτώσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών που, εναντία στις πολιτικές λιτότητας, έχουν παραχωρήσει αξιομνημόνευτες διευκολύνσεις στο εργατικό τους δυναμικό, όπως άδειες διαρκείας και υψηλά επιδόματα, σημειώνοντας θεαματικά αποτελέσματα στην παραγωγικότητα. Τι να πει κανείς για σουηδικές επιχειρήσεις που έχουν βελτιώσει το ηθικό των υπαλλήλων και κατά συνέπεια την αποδοτικότητά τους υιοθετώντας εξάωρη εργασία; Κανείς Σουηδός δεν απέργησε, και ούτε χρειάστηκε να το κάνει, από τη στιγμή που οι υψηλά ιστάμενοι έχουν συνειδητοποιήσει πως αυξάνοντας τις περικοπές και μειώνοντας τις αποδοχές παρακωλύεται η επιθυμητή οικονομική ανάπτυξη.
Πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό στην Ελλάδα όμως, όπου οι ίδιες ευρωπαϊκές χώρες, που εντός των συνόρων τους εφαρμόζουν φιλελεύθερα εργασιακά μοντέλα, στη δική μας προωθούν ένα φανερά αποτυχημένο; Ε λοιπόν πρέπει να τους κάνουμε να καταλάβουν πως δε θα πάρουν ποτέ πίσω τα χρωστούμενα από ένα κράτος με γερασμένο, κακοπληρωμένο, εξουθενωμένο και μικρό ως προς τον αριθμό εργατικό δυναμικό.  Και πώς θα το κάνουμε αυτό; Χρησιμοποιώντας όσα μέσα εξωτερικής προβολής έχουμε, όπως είναι οι διεθνείς πολιτικοί μας εκπρόσωποί.
Την πρώτη κίνηση πρέπει να την κάνουμε εμείς ωστόσο, ως πολίτες, συνειδητοποιώντας πρωτίστως το πού βρισκόμαστε και, σε δεύτερη φάση, επιλέγοντας καταλληλότερους αντιπροσώπους σε όλους τους συλλόγους των οποίων είμαστε μέτοχοι.