Παπαδοπουλος Super Markets
Μαθητικές παρελάσεις στις εθνικές γιορτές. Γιατί; Εκτύπωση E-mail
Blogάροντας
Πέμπτη, 29 Οκτώβριος 2015 16:11

2123530758.jpgΠρωτοστάτης η Ελλάδα σε έναν ακόμη τομέα που δεν είναι άλλος από την υποχρεωτική συμμετοχή των μαθητών στις παρελάσεις των εθνικών εορτών.

Ως πρακτική είχε ξεκινήσει κατά τη δικτατορία του Μεταξά και αποσκοπούσε στην στρατικοποίηση των μαθητών. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου πως σε μιλιτιταριστικά καθεστώτα με επεκτατικές πολιτικές, οι νεαροί (και οι νεαρές) αποτελούν τους πολύτιμους και άκρως χρησίμους στρατιώτες του μέλλοντος.
Η δικτατορία διακόπηκε από τον πόλεμο, τον πόλεμο ακολούθησε η εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος, που διακόπηκε από μία άλλη δικτατορία, που ακολούθησε ένα άλλο δημοκρατικό πολίτευμα… και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα, 41 χρόνια μετά την τελευταία χούντα, με αυτή την πρακτική να συνεχίζεται αδιάλειπτα.
Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες σταμάτησαν αρκετά σύντομα τις μαθητικές παρελάσεις σε επετείους εθνικών εορτών καθότι μετά τον πόλεμο δεν υπήρχε πια η ανάγκη προετοιμασίας της νέας γενιάς για ζώσιμο με τελαμώνες. Αντιθέτως άλλες χώρες, όπως η Γερμανία, εγκατέλειψαν εντελώς τις παρελάσεις ως κατάλοιπο και υπόμνηση ενός όχι και τόσου ένδοξου παρελθόντος, διατηρώντας μόνο εκείνες πολιτιστικού ενδιαφέροντος.
Στην Ελλαδίτσα μας ωστόσο, που τόσες και τόσες προσπάθειες για εκσυγχρονισμό κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα πέφτουν στο κενό, δύσκολο θα ήταν για το μέσο γονιό να σταματήσει να βλέπει το καμάρι του να βαδίζει ασυντόνιστα στους ρυθμούς ενός στρατιωτικού εμβατηρίου μπροστά από μία εξέδρα εξεχουσών και αμφιλεγόμενων προσωπικοτήτων. Έτσι κι αλλιώς του είναι άγνωστο ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει καταδικάσει τη χώρα μας για την υποχρεωτική συμμετοχή των μαθητών στις παρελάσεις. Όπως του είναι επίσης άγνωστος ο ρατσισμός που ενέχει αυτή η πρακτική.
Πέρα από το ότι επιβάλλεται ομοιόμορφος ρουχισμός, αφαιρώντας έτσι το δικαίωμα για διαφορετικότητα (επικίνδυνο πράγμα για τον απολυταρχισμό), κατατάσσει τα παιδιά κατά μαθητικές επιδόσεις, φύλλο και ύψος σα να ήταν εμπορεύματα σε παζάρι.
Συγχρόνως αφαιρεί το δικαίωμα συμμετοχής από άλλα, που έχουν κάποια σωματική αναπηρία για παράδειγμα.
Πώς το εκλαμβάνουν τα ίδια τα παιδιά όμως; Τα πολύ μικρά το βλέπουν σαν παιχνίδι, διότι δεν πολυκαταλαβαίνουν και τον σκοπό των παρελάσεων. Τα μεγαλύτερα μάλλον σαν αγγαρεία αλλά δε βαριέσαι, χάνουμε μάθημα και μετά μπορούμε να πάμε για καφέ. Το αποτέλεσμα είναι ένας συρφετός νέων ατόμων που θα προτιμούσε να κάνει κάτι άλλο από το να περνάει τη μέρα αργίας του μετρώντας βήματα και κοιτάζοντας λοξά τον διπλανό του για να ευθυγραμμιστεί.
Άλλο μεγάλο ζήτημα είναι το κατά πόσο αρμόζει σε μαθητές να φέρουν το μεγαλύτερο σύμβολο εθνικής υπερηφάνειας, την ελληνική σημαία. Αρκεί να ανακαλέσει κανείς τις μεγάλες κατά καιρούς διενέξεις, σε επαρχιακές περιοχές κυρίως, όταν σημαιοφόρος επρόκειτο να γίνει ένας αλλοδαπός. Παρά του γεγονότος ότι η νομοθεσία ορίζει ως σημαιοφόρο τον καλύτερο μαθητή ανεξαρτήτου υπηκοότητας ελάχιστα αυτό σταμάτησε μερικούς από το να εκδηλώσουν επιθετικά την αποστροφή τους.
Κλείνοντας, το ποια είναι η ίδια η σκοπιμότητα των παρελάσεων και κατά πόσο συνάδει με τις δημοκρατικές αξίες είναι ένα άλλο θέμα. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι παρελάσεις θα έπρεπε να γίνονται από αυτούς που ξέρουν πώς να τις τελέσουν, και τα άτομα αυτά σίγουρα δεν έχουν ακμή ή κοτσιδάκια.