Παπαδοπουλος Super Markets
Η Ελλάδα χρειάζεται το μεγάλο ΝΑΙ για να συνεχίσει στον ευρωπαικό δρόμο Εκτύπωση E-mail
Blogάροντας
Παρασκευή, 03 Ιούλιος 2015 15:33

2684159561.jpg14 χρόνια μετά την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, η οποία πανηγυρίστηκε και χαιρετίστηκε με event και κομφετί, σήμερα φτάσαμε στο σημείο ενός διχαστικού δημοψηφίσματος, όχι για το που θα στραφεί η Ελλάδα, αριστερά ή δεξιά, αλλά για το αν η Ελλάδα θα πρέπει να γυρίσει πίσω στην δραχμή ή σε άλλο νόμισμα, είτε να συνεχίσει την ευρωπαϊκή της πορεία μέσα στο ευρώ.
Σίγουρα μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια οι πολιτικές δυνάμεις που είχαν στα χέρια τους τις τύχες της χώρας, προέβησαν σε θετικές αλλά και αρνητικές πολιτικές. Κανείς όμως από τα πολιτικά κόμματα, ακόμη και από αυτά που δεν είχαν την διακυβέρνηση της χώρας, δε μπορούν να επιχειρηματολογούν με τη ρητορική της «πολιτικής παρθένας».
Σήμερα όμως δεν υπάρχει χρόνος για ιστορικές αναδρομές και αναλύσεις των αιτιών μιας κρίσης, ούτε και ώρα για ανάλυση της αρχιτεκτονικής του ευρώ. Είναι η ώρα να αποφασίσουμε πως θα διασφαλίσουμε την ευρωπαϊκή σταθερότητα της χώρας μέσα στο ευρώ και την επίλυση του αδιεξόδου που δημιούργησαν οι αίολες προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ που προσέκρουσαν πάνω στα πραγματικά διλήμματα της εξουσίας.
Η Κυβέρνηση εκλέχτηκε με μια «μεγάλη» πλειοψηφία και υποστηρίχτηκε στους πρώτους μήνες μετά την 25 Ιανουαρίου με μια ακόμη μεγαλύτερη, ακόμη και από πολίτες που δεν την ψήφισαν αλλά σεβάστηκαν το δημοκρατικό αποτέλεσμα και θέλησαν να στηρίξουν την εθνική διαπραγματευτική προσπάθεια για μια καλύτερη συμφωνία με ότι αυτό συνεπάγεται, μείωση φόρων, ελάφρυνση των βαρών των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, άρση αδικιών, εκσυγχρονισμό του κράτους, κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοκρατία, εξορθολογισμό των δαπανών και άλλων.
Έξι μήνες μετά, αυτό το οποίο δημιούργησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εκτός από τις κλειστές τράπεζες που δε θα έκλειναν, τα capital controls που δεν θα γίνονταν, την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας του ελληνικού λαού που υποσχέθηκε και δεν αποκατέστησε, το κούρεμα των καταθέσεων που δεν ήρθε και ίσως έρθει, δημιούργησε και ένα νέο εμφύλιο, έναν εθνικό διχασμό σε όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας δίνοντας μάλιστα το δικαίωμα στον Ανεξάρτητο Έλληνα συγκυβερνήτη της να δηλώνει ότι εγγυώνται την εσωτερική ασφάλεια της χώρας οι ένοπλες δυνάμεις, όταν το σύνταγμα δεν το προβλέπει σε εποχές δημοκρατίας, και τέλος δημιούργησε την απόλυτη απομόνωση της χώρας σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Το ευρώ σίγουρα έχει δημιουργήσει οικονομική και κοινωνική ανισότητα μεταξύ των διάφορων εθνικών οικονομιών, έχει δημιουργήσει προβλήματα στις χώρες της ευρωζώνης, έχει δημιουργήσει όμως και μεγάλες ευκαιρίες, αλλά η κυβέρνηση ιδεοληπτικά και εμμονικά δεν επιθυμεί να αντιληφθεί προβλήματα και αδιέξοδα που δημιούργησε η ίδια, προσπαθώντας ακόμη και μια ημέρα πριν το ανεπίκαιρο και ανεδαφικό δημοψήφισμα, να κατασκευάσει ασύμμετρους εχθρούς προσπαθώντας ουσιαστικά να καλύψει τα δικά της λάθη και τις παλινωδίες αλλά και τα σχέδια, του άλλου πλάνου που τελικά δεν είχε ποτέ.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως δεν έχει εκείνες τις δημιουργικές σαφείς προτάσεις για την επίλυση του εθνικού προβλήματος και συνεχίζει να μένει εγκλωβισμένη σε δημιουργικές ασάφειες και σε αριστερές πλατφόρμες που περισσότερο εργάζονται για να διεκδικήσουν την κυριαρχία του Μαξίμου παρά την παραγωγική ανασυγκρότηση.
Κατάφερε να εγκλωβιστεί σε μια εσωτερική μάχη του κόμματος της ξεχνώντας το βασικότερο, πως δεν ήρθε στην εξουσία για να επιλύσει ιδεολογικά ζητήματα των συνιστωσών αλλά τα προβλήματα της χώρας και των πολιτών. Η κυβέρνηση κατάφερε να παρουσιάσει προτάσεις στους θεσμούς και στους εταίρους όταν ο χρόνος έληξε, μιας και σε όλους τους έξι μήνες αναλώθηκε σε συσκέψεις για το ποια πολιτική, ποιας συνιστώσας θα πρέπει να επικρατήσει. Η κυβέρνηση σίγουρα διαπραγματεύτηκε πολύ σκληρά αλλά όχι με τους εταίρους και τους θεσμούς, διαπραγματεύτηκε μεταξύ της, ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ των πολλών συνιστωσών με τον άλλον ΣΥΡΙΖΑ, αυτόν του κόμματος, της κεντρικής επιτροπής, της πολιτικής γραμματείας και του συνεδρίου.
Ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας δυστυχώς για την γενιά του, αλλά και για μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, απέτυχε έως σήμερα να εγγυηθεί την σταθερότητα, απέτυχε να διασφαλίσει την αξιοπρέπεια των Ελλήνων, απέτυχε να διασφαλίσει τις οικονομίες του ελληνικού λαού, απέτυχε να επιβληθεί στο εσωτερικό του κόμματος του, απέτυχε να μετεξελιχθεί σε ηγέτης της αναγέννησης της χώρας που υποσχέθηκε, και πέτυχε μόνο να κρατά τα κλειδιά της εξουσίας με αυτοπροσδιοριζόμενους πατριώτες, χάνοντας ταυτόχρονα όλους αυτούς που θα έπρεπε να έχει δίπλα του ως «αριστερός πρωθυπουργός», καθηγητές πανεπιστημίων ελληνικών και ξένων, διανοούμενους, ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων καθώς και όλους εκείνους που χρειάζεται μια Εθνική Ελλάδος, πραγματικούς επιστήμονες όλων των επιστημονικών πεδίων.
Είναι λίγες οι ώρες που απομένουν για το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ, αλλά σίγουρα η κεντρική πολιτική επιλογή της χώρας οφείλει να είναι η διαμόρφωση ενός νέου, εξωστρεφούς αναπτυξιακού προτύπου. Αυτό το πρότυπο πρέπει να αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και να μειώνει σε μεγάλο βαθμό τα δημοσιονομικά προβλήματα μέσω της οικονομικής ανάπτυξης και της επακόλουθης θετικής λειτουργίας των αυτόματων σταθεροποιητών στην αύξηση των εσόδων και στη μείωση των δαπανών.
Η Ελλάδα χρειάζεται το μεγάλο ΝΑΙ για μια νέα αναπτυξιακή πολιτική η οποία θα προσθέσει στην ελληνική οικονομία και θα δώσει την ώθηση για την ανάταση της, η Ελλάδα χρειάζεται το μεγάλο ΝΑΙ για να συνεχίσει στον ευρωπαϊκό δρόμο που χάραξε χρόνια τώρα, αφήνοντας πίσω στο παρελθόν, ιδεοληπτικές, εμμονικές πολιτικές και ανεφάρμοστα μοντέλα άλλων δεκαετιών και να διεκδικήσει την συνέχιση της ως ισότιμο μέλος της ευρωπαϊκής κοινότητας και όχι της ALBA( Αντίγκουα, Μπαρμπούντα, Εκουαδόρ, Γρενάδα, Νικαράγουα).